කාමරය ඇත්තටම අවුල් ජාලයකි. ගැහැණු ළමයෙකුට උරුම වූ කාමරයක් දැයි මට සිතේ. මගේ කාමරයත් ඇත්තටම මීට වඩා පිලිවෙලට පවති. “උඹ කෙල්ලෙක්ව දැකලා සිහි නැතිවෙලා වැටුනාලු නේද?” ඈ එක් වරම පැවසූ දෙයින් මා අන්දුන් කුන්දුන් වූහ. “උඹට කවුද කිව්වේ?” මම ඇසුවේ ය. “ඔය චැට් ගෘප්ස් වල කතා වෙන්නේ.” “සිරාවටම” “හ්ම්, ඕවා ටික දවසකින් හැමෝටම අමතක වෙයි බං. ඇත්තට මොකද එදා වුනේ?” ඈ මගෙන් විමසුවේය. ඈ වගීෂ මෙන්ම හොඳ යාළුවෙක් වූ නිසා මම ඇයට සියළුම විසතරය මුල සිටම කියුවෙ ය. ඇය ඇයගේ පරිගණකය අසල ට වී සියළු දේ සාවදානව අසා සිටි අතර මුහුණේ යම් කිසි දීප්තිමත් බවක් ඇති වනු මම දුටුවේය. මගේ කතාවෙන් යම් කිසි රසාස්වාදයක් ඈ ලබණු බව මට පෙනි ගියේ ය.

“වැඩක් නෑ බං අල්ලලා දාපං. මට පොත් ටික දෙන්න මම ඉක්මණින් කොපි කරලා ගෙනත් දෙන්නම්.” මම බලාපොරොත්තු සුන්ව පැවසුවේ ය. “දැන් උඹේ අර වලිගේ ඔය සීන් එක ගැන මොකෝ කියන්නේ?” ඈ ඇසුවේ ය. “වලිගේ කිව්වේ...?” මට තේරුම් ගත නොහැකි විය. “සොරි සොරි.... ඌ උඹේ වලිගේ නෙවෙයිනේ....... උඹනේ උගේ වලිගේ... අර වගීෂයා.” “ආාා.... උඹට ඌ ගැන හොයන් නැතුවත් බෑ නේද? යොහානී වගීෂට ලව් හා හා හා යොහානි වගීෂට ලව්” ඇයව කේනිති ගැස්සීමට අවස්තාවක් උදාවූ මම එලෙස පවසා සටහන් පොත් ටිකත් රුගෙන ගෙදරින් පිටතට දිව්වේ ය. “පල යන්න තෝ කාලකණ්නියා ආව මෙතන හැමිණෙන්න. ගෙනත් දීපං මගේ පොත් ටික.” මම දුවන කොට ඈ කෑ ගැසුවේ ය. “දවස් තුනකින් දෙන්නාම්” කියාගෙන මා එතනින් පිටත් විය.

එදින රත්‍රියේ සිටම මඟ හැරුණ පාඩම් පිටපත් කීරීමටත් ඒවා පාඩම් කිරීමටත් කාලය වැය කල අතර පෙර සිදු වීම් මගේ මනසින් තරමක් දුරට ඈත් වූ බවක් මම දනිමි. නමුත් ඒවා යටි සිත තුල හොල්මන කිරීම නතර නොවුනේ ය. ඒ කෙසේ වෙතත්වෙන දෙයක් වුනා වේ යැයි සිතා පාඩම් වැඩ සඳහා සිත යොමු කිරීමට මා ඉටා ගත්තේ ය. කෙසේ වෙතත් මගේ තාත්තාට මං ගැන ඉව වැටීදෝ කොහෙද මගේ කාමරයට විපරම් කර යනවා මම දැක්කෙමි. කිසිදු වෙනසක් බාහිරට නොපෙන්වා සිටිය යුතු බව මම තේරුම් ගත්තෙමි. හිටි හැටියේ දුරකතයට වට්ස්ඇප් පණිවිඩයක් ආවේය. “මේඝ, උඹ දකින්න ඇත්තේ සමාන්තර විශ්වයක වෙන සිදු වීමක් වෙන්න ඇති.” ඒ පණිවිඩය ආවේ යොහානි ගෙන් වූහ. ඇය ඇත්තටම මගේ කතාව හිතුවට වඩා සිරියස් අරගෙන බව මට තේරුණේ එවිට ය.“අර උස කෙල්ලයි උඹයි අතරේ මොකක් හරි බැඳිමක් ඇති. ඒකයි එ්කී ඉන්න තැනම ඕවා වෙන්නේ. අනික උඹත් හෙන ගෑණු ඩයල් එකනේ.” ඇය තව පණිවිඩයක් එව්වාය. ඇත්තටම මම ගෑණු ළමයෙක් වගේ බව බොහෝ දෙනා පවසන දෙයකී.

අංගෝරාවේ අඩුපාඩුව අපේ ලෝකයෙන් පියවන්න අමාරුයි. පුතා.......” ඇය සුසුමක් හෙලමින් “මේ සම්පූර්ණ ත්‍රිමාණ විශ්වයම දැන් ඔයාගේ අතේ තියෙන්නේ.” ඇය කියන කිසි දෙයක් මට හරි ආකාරව තේරුම් ගත නොහැකි විය. නමුත් මම පුලුවන් උපරිමයෙන් තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කළේ ය. “ඔයා දැකපු ඒ පර්වතය අසල මිටියාවතට ඔබ යා යුතුයි. ඊට පස්සේ වෙන්න ඕන හැමදේම ඇය කියා දේවි.” “එහෙමයි කියලා මම කොහොමද යන්නේ. එයාලගේ භාෂාව මම දන්නෙත් නෑ. පියඹලා යන්න මට බෑනේ.” මම පැවසුවේ ය. “කළවාන හරහා රක්වාන පැත්තට යනකොට ඔයාගේ දකුණු අත පැත්තෙන් ඉහල බලන්න. ඈතින් දිය ඇල්ලක් දකීවි. ඒක තමයි හඳපාන් ඇල්ල කියන්නේ. එතනට ගියාම ඔයාට හැමදේම තේරෙයි. ඔයා සුදානම් නම් එන ඉරිදා හවස 6 වෙද්දි එතනට යන්න. ”

ගෙදරට හොරු පැන්නොත් තමන්ගේ පවුලේ අය ආරක්‍ෂා කර ගන්න බැරිනම්. ප්ලීස් අයියා වැරදියට හිතන්න එපා. මම ඔයාගේ යෝජනාව ගෞරවයෙන් ප්‍රතික්‍ෂප කරනවා. ඇත්තටම අයියා ඔයා ගොඩක් හොඳ කෙනෙක්. මම යනවා....” යැයි කියමින් ඇය පිටත්ව ගියා ය. අවු: 17 ක කෙල්ලෙක් මාව ඒ තරම් බාල්දු කර අහක දමාවි යැයි මා කිසිලෙසකත් සිතුවේ නැත. ජිවිතේ ප්‍රථම වරට මා ප්‍රථික්‍ෂේප වීමේ වේදනාව අත් වින්දේය. එය කෙතරම් දරා ගැනීමට අපහසුද යත්, මගේ හදවතේ ශබ්ධය මටම ඇහෙන්නට විය. මූහුණ සම්පූර්ණයෙන්ම හිරි වැටුනාක් මෙන් දැනෙන්ට විය. කෑ ගසා අඬන්න සිත් වුනත් ඇස් වල කඳුළු නැත. මට අවශ්‍ය වුනේ එක දෙයයි. ඒ ජිවිතේ නැති කර ගැනීමයි. මේ සිතුවිලි සයුරේ මගේ ජිවිතේ නැති කර ගැනීමට අවශ්‍ය එක් එක් සැලසුම් හැදුවේ ය.  “එක්කො මොකටද මැරෙන්නේ. ඕකි වේලිච්ච දර ගහක් වගේ. ඇති රෙද්දක් නෑ.” විටෙක මට සිතේ. “ඕකි දැන් ගිහින් හැමෝටම කියයි. ඊට පස්සේ මට මූණ දෙන්නවත් බෑ.” තවත් විටෙක සිතේ.

මා සිටියේ පෙර දුටු දර්ශණයන් හී සිටි විශාල පර්වතයක බෑවුමක පිහිටි ගල් තලාවක් මත වූ ගම්මානයක වූහ. මා සිටි ගම්මානට පිටු පසින් වූ එම පර්වතය කෙතරම් විශාලදැයි කිව නොහැක. උඩ බැලු කල දිස් වන්නේ වළාකුළු තුලින් නොපෙනි යන පර්වත මුදුන වේ. “මේ පර්වතය නගින්න ගිහින්ද මම මැරුණේ. අම්මෝ මම නම් නගින්නෑ මේ ගල් කන්ද” මම මටම කියා ගත්තේ ය. කිසිවෙකුට මා කෙරෙහි අවධානය යොමුව ඇතැයි දක්ණට නොලැඹුණ නිසා ඉදිරියට ගොස් ගල් තලාවේ බෑවුම බැලීමට සිතා ගත්තේය. ගම්මාණය පිහිටි ගල් තලාව එතරම්ම විශාල එකක් නොවීය. ඒ වගේම විශාල නොවුවාද නොවේ. එහි පවුල් 30 කට වැඩිය ජිවත් වන බව මම පසුව දැන ගන ගත්තේ ය. ගල් තලාවේ ඉදිරි කෙලවර විශාල හෙලකි. පහල බැළු කල පතුල නොපෙනේ. දක්නට ඇත්තේවලකුළු පමණකි. මෙය තුන් පැත්තකින් විශාල පර්වතයකිනුත් එක් පැත්තකින් විශාල හෙලයකිනුත් වට වූ ගම්මාණයක් විය. මෙහි ජිවත් වන ජනයා ඉතාම සරල ජිවිතයක් ගත කරන බවක් පෙනෙන්ට වූහ.

පසු දා උදෑසනම අපව මුඒ හූරා ගේ කූඩාරම අසලට කැඳෙව්වේය. අප ගෝත්‍රයෙන් පිරිමි ළමුන් හතරක් සහ වෙතත් ගෝත්‍රයකින් ගැහැණු ළමයි පහක් මෙම චාරිත්‍රය සඳහා සහභාගි වන බව ඔහු පැවසුවේ ය. අපට අමතරව තවත් ගෝත්‍ර පවතින බව දැන ගත්තේ එදායි. මායි ටොංටෝයි ඇතුළුව තව දෙදෙනෙක් සිටියේ ය. අපව රැගෙන ඔවුන් ගල් තලාවේ කෙලවරකට ගියේ ය. මා එතනට ගිය පළමු වතාව එය වේ. එතනින් ගල්තාලව ඇතුට ගිය උමං මාර්ගයක් වූ අතර ඒ තුලින් අපව කැඳවාගෙන වටේට පර්වතයෙන් වට වූ විශාල මිටියාවතකට රැගෙන ආවේය. ඇත්තටම එය ඈතින් විශාල වනාන්තරයක් බව අපට දැක ගත හැකි විය. නමුත් අපට ඒ තරම් දුරක් යාම තහණම් වූ අතර පෙන්වා දුන් වපසරියක පමණක් දඩයම් කිරීමට පැවසූ වේය. දඩයම් ඇරඹීමට ප්‍රථම පෙර කී ගොත්‍රයෙන් පැමිණෙනවා යැයි පැවසු ගැහැණු ළමයි පස් දෙනා එනකම් සිටීමට සිදු විය. සුළු මොහොතකින් එම ගෝත්‍රයේ නායක් තුමා සමඟ එම ගැහැණු ළමයි පැමිණියේ ය. අපට ඒ ගැහැණු ළමයි දෙස බැලීම තහනම් වූ අතර දඩයම ආරම්භ වූ පසු ඔවුන්ව දඩයම තුලදි මුණ ගැසීමට

පොඩි මුවෙක් ට එ් දෙස බලා සිටි මා දුටුවේ අර ගැහැණු ළමයින් ගෙන් එක් අයෙක් ඒ පැත්තට යන අයුරුයි. ඇයගේ ඇවිදීම සහ ශරීර හැඩය මට හොඳින් හුරුපුරුදු වූ බැවින් මා ඒ දෙසම බලා සිටියේ ය. එම ගෝත්‍රයේ තරුණියන් උඩු කය නිරුවත් වූ අතර කොණ්ඩයෙන් පපුව වසාගෙන සිටියා ය. මාත් මා සිටි ගලෙන් බිමට බැස ඈ සිටි දෙසට මගේ අත ඇති හෙල්ලයද සමඟින් ඒ දෙසට ගියේ ය. හිතුවට වඩා ඉක්මණට මට ඈ සිටි තැනට ලංවීමට හැකියාව ලැබුණේ ය. ඇය සිටියේ කුමකට හෝ කුරුමාණම් අල්ලමින් බව මා දුටුවේ ය. ඈ තහණම් කරපු සීමාවට ඉතා ලංව සිටියා ය. ඇය කුරුමාණම් ගෙන සිටියේ ටොංටෝ කී ජාතියේ කුඩා සතේකුට බව මා පසුව දැක්කේය. ක්‍ෂණිකව ක්‍රියාත්මක වූ ඇය අර කුඩා සතාව දඩයම් කර ගත්තේ ය. නමුත් බලාපොරොත්තු නොවු දෙයක් එතන සිදු විය. ඇයට ඉදිරියෙන් තරමක් විශාල කොටියෙක් මතු වී ඇය ඉදිරියට ආවේ ය. ඇත්තෙන්ම ඇයත් කොටියාත් යන දෙදෙනාම මාන බලා තිබුණේ එකම ගොදුරකට බව වැටසුණේය. තම ගොදුර ඩැහැ ගත් කේන්තියෙන් එම කොටියා ඇය දෙස බලා සිටියේ ය.

අපට ඊලඟට යෙදි තිබු පරික්‍ෂණය වුයේ වේදනාව දරා ගැනීම යි. ඒ සඳහා අප එකිනෙකා කැඳවා අප්‍රිකාණු මිලිටරි ඈන්ට් නම් කුහුඹු විශේෂයට සමාන පෙනුමක් ඇති කුහුඹුවෙක් ලවා අතට දෂ්ඨ කරවීම යි. එම අප්‍රිකාණූ කුහුඹුවා විස සහිත නොවුනත් දෂ්ඨණය සිදු කල කුහුඹුවා විෂ සහිත විය. මාරාණ්තික විස නොවුනත්. ඒ වේදනාව දරාගත නොහැක. දෂ්ඨ කල සැණකින් රත් කල ඇණයක් අත පසාරු කරගෙන යන්නාක් මෙන් දැනේ. දැඩි වේදනාව නිසාම මා බිම ඇද වැටෙණු පමණක් මට මතක ය. ගැහැණු ළමයි ගේ දරා ගැනීම සඳහාත් මේ පරික්‍ෂණයම කරණු ලැබේ. ඇය කෙළෙස මෙම වේදනාව විඳගන්නවා ඇත්ද? මට සිහි නැති වීමට ඔන්න මෙන්න සිතුණේ එපමණකි. තොලේ ඇති වූ කර්කශ රසයක් සමග මා අවදි විය. ආන‍්‍යා පැමිණ යමක් මගේ තොල ගා ඇති බවත් එමඟින් මගේ වේදනාව අඩු වී සිහිය ආ බවත් මට අවබෝධ විය. මා මුලින්ම කලේ වට පිට බැලීමයි. මා හැර අන සියළු දෙනා එම වේදනාව දරා ගත් බව මට තේරුම් ගියේ ය. අමාරා ත් මා දෙස බලා සිටි බැවින් මට මහත් ලැජ්ජාවක් ඇති විය.

අපට ලබා දුන් සීමිත කාලයක් තුල ඉහලටම ලඟා වීම තමා කළ යුත්තේ. අපගේ මුඒ හූරා විසින් පෙන්වා ඇති සීමාව ඉක්මවා අප කන්ද නැග ඇත්නම් ජයග්‍රහය අයිති වේ. කාලය මනින්නේ ආන්‍යා විසින් වේ. මෙහි කිසි කෙනෙකු හට කාලය පිළිබඳව ඇත්තේ අල්ප හැඟීමක් බව මා දන්නා කරුණකි. පරික්‍ෂණය ආරම්භ කෙරිණි. මා මට හැකි අයුරින් කන්ද ඉහලටම නැගගෙන ගියේ ය. පහලවත් ඉහලවත් බැළුවේ නැත. මගේ දෙපැත්තෙන් මට වඩා වේගයෙන් ගැහණු ළමයෙකු ද නගිනවා දැක්කෙමි. අවසානයේ කාලය අවසන් වීමේ විසිල් නාදය ඇසි අප ගමන නැවැත්තු වෙමු. මම පහල බැළුවේය. මා හිතා ගත නොහැකි තරම් දුරක් නැග සිටින බව පෙණුනේය. නමුත් මම අන්තිමයා බවද මට වැටහුණාය. ජයග්‍රහණයේ සීමාව මට පහලින් නොවු නිසා මම කණස්සල්ලට පත්ව ඉහල බැළුවේය. ඉහලද සීමාව දක්ණට නොලැබුනේය. මදක් කල්පණාවෙන් බැළු මට පෙනි ගියේ මගේ දෙපා මුල සීමාව ඇති බවයි. කෙසේ හෝ යන්තම් සීමාව පසුකර තිබු නිසා මා ජයග්‍රාහකයෙක් වූ අතර අන් සියළු දෙනාම බොහෝ ඉහලට නැග ගොස් තිබුණේ ය.

“මෙතන් මොකක්ද තියෙනවා?” එක් ගැහැණු ළමයෙක් එක් කෙලවරක සිට කෑ ගැසුවේය. එම නිසා අනිත් පසට ගිය අයටත් අපහු එන්න යැයි පවසා කෑ ගසපු ගැහැණු ළමයා ඉන්න තැනට අප ගියේ ය.   එතැණ තිබුනේ ඉතාම පටුලෙස සකාසා තිබු ද්වාරයකි. එය අවිධිමත් පඩි සහිතව සකාසා ඇති බවක් මා දුටු වේය. නමුත් මෙතැනින් බැස්සොත් කොහෙන් හෝ අප මතු වෙතැයි විශ්වාසයක් මා හට තිබුණේ ය. “ටොංටෝ මම මුලින්ම බැහැලා පාර කියන්නම්. ඔයා මේ ළමයි ඔක්කොම බැස්සට පස්සේ බහින්න ”යැයි පවැසු අතර එයට ටොංටෝ එකඟ බව පෙන්වීමට හිස සැළුවේ ය. මුලින් මාද මට පසුව අමෝරාද බැස අවේ ය. වැඩි දුරක් යාමට මත්තෙන් දැඩි අන්ධකාරයෙන් කිසිදෙයක් නොපෙනි ගියේ ය. නමුත් මම බිම අතගාමින් පාර කියමින් පහලට බැස්සේ ය. එම පඩි සෘජුවම බිමට නොතිබු අතර සර්පිලාකාර ගමන් මාර්ගයක තනා තිබුණි බැවින් පහල බැසීම පරිස්සමින් කල යුතු විය. දැඩි සීතලක් ඇතුලතින් දැනෙන්ට වූහ. වාතාශ්‍රය පවා සීතල වූවාය. කොහොමින් හෝ අපට පැයකට වඩා කාලයක් පහලට ඒමට ගත විය.

දැඩි අන්ධ කාරයත් අපිවෙලට තිබු පඩිත් එයට හේතු විය. යම් අවිනිශ්චිත තැනක් දැනුන කල එම ස්තානය මා විස්න අම්හාරට පෙන්වා දුන් අතර ඇය ඊට පිටු පසින් සිටින අයට පෙන්වා දුන්නේ ය. ඔවුන් මගේ අණ මැනවින් පිළිපැදපු නිසා මට ඔවුන් සියළු දෙනාම නිරුපද්‍රිතව පහලට ගෙන ආ හැකි විය. පහල තිබු බඩා ගා යා හැකි ප්‍රමාණයේ උමං දොරටුවකින් අප පිටතට පැමිණියේ ය. එම ස්තානය පදුරු ජාලයකින් වැසි ගිය ස්තානයක් වීම නිසා කිසි කෙනෙකුට එය සොයාගත නොහැකි වේ. “නියමයි මාඝ, ඔබ හොඳින් එය කලා” ආන්‍යා මා වෙත පැමිණ පැවසුවාය. “සෑම වාරයකම කන්ද තරණයකොට බැස ඒමේදී එක්කෙනෙක් හෝ දෙන්නෙක් වැටි මිය යයි. නමුත් මේ පාර කිසිම කෙනෙක් මිය ගියේ නෑ. පහලට බහිනකොට ඇති වූ ලිස්සා යාමෙන් රැංගෝ ගේ අත කැඩිම හැරුණුකොට වෙන කිසිම අනතුරක් සිදු වුනේ නෑ. මට නුඹ ගැන ආඩම්බරයි රෝකිම්. උඹයි අපේ අනාගතය” යැයි පැවසුවේ ය. මේ සිදු වීමෙන් මා අප ගොත්‍රයෙත් ඇයගේ ගෝත්‍රයෙත් ප්‍රසිද්ධියට පත් වූවා යැයි කිව හැක.

වාතාශ්‍රය පවා සීතල වූවාය. කොහොමින් හෝ අපට පැයකට වඩා කාලයක් පහලට ඒමට ගත විය. දැඩි අන්ධ කාරයත් අපිවෙලට තිබු පඩිත් එයට හේතු විය. යම් අවිනිශ්චිත තැනක් දැනුන කල එම ස්තානය මා විස්න අම්හාරට පෙන්වා දුන් අතර ඇය ඊට පිටු පසින් සිටින අයට පෙන්වා දුන්නේ ය. ඔවුන් මගේ අණ මැනවින් පිළිපැදපු නිසා මට ඔවුන් සියළු දෙනාම නිරුපද්‍රිතව පහලට ගෙන ආ හැකි විය. පහල තිබු බඩා ගා යා හැකි ප්‍රමාණයේ උමං දොරටුවකින් අප පිටතට පැමිණියේ ය. එම ස්තානය පදුරු ජාලයකින් වැසි ගිය ස්තානයක් වීම නිසා කිසි කෙනෙකුට එය සොයාගත නොහැකි වේ. “නියමයි මාඝ, ඔබ හොඳින් එය කලා” ආන්‍යා මා වෙත පැමිණ පැවසුවාය. “සෑම වාරයකම කන්ද තරණයකොට බැස ඒමේදී එක්කෙනෙක් හෝ දෙන්නෙක් වැටි මිය යයි. නමුත් මේ පාර කිසිම කෙනෙක් මිය ගියේ නෑ. පහලට බහිනකොට ඇති වූ ලිස්සා යාමෙන් රැංගෝ ගේ අත කැඩිම හැරුණුකොට වෙන කිසිම අනතුරක් සිදු වුනේ නෑ. මට නුඹ ගැන ආඩම්බරයි රෝකිම්. උඹයි අපේ අනාගතය” යැයි පැවසුවේ ය.

මේ සිදු වීමෙන් මා අප ගොත්‍රයෙත් ඇයගේ ගෝත්‍රයෙත් ප්‍රසිද්ධියට පත් වූවා යැයි කිව හැක. එදින හවස් ජාමයේ ශක්තිමත්ම පුද්ගලයා සමඟ සටන් කර පෙන්නීමේ ඉසව්ව ක්‍රියාත්මක විය. ශක්තිමත්ම පුද්ගලයා සමඟ සටන් කර මින් පෙර කවුරුත්ම ජයග්‍රහණය කර නොමැති බව මා දැන ගත්තේ ටොංටො ගෙන් ය. එදින ශක්තිමත්ම පුද්ගලයා ලෙස පැමිණියේ වෙනත් ගොත්‍රයක සිටි යෝධයෙකි. ඔහු අඩි 8 ක් පමණ උස වූ අතර ඉතාම විශාල ශරීරයක් ඇති අයෙක් වූහ. ශරීරය තරමක් තරබාරු ස්වාභාවයක් ගත් අතර ඔහු ගේ බාහු විශාලව පැවතියේ ය. දෙපා මහත් වූ නමුත් ඔහුගේ ශරීරය දරා ගැනීමට ඒවා වාරු නැති බව මට වැටහී ගියේ ය. සටන පැවතියේ ගෝත්‍රයේ සාමජිකයන් සටන් පුහුණු වන වළල්ලක් තුල විය. එම වලල්ල විශාල වපසරියක පැතිර තිබු අතර එය පස්කපා ලොකුවට හදපු වළලක් බව පැවසිය හැක. පස් ගොඩ කර වටේටම ප්‍රේක්‍ෂකයින්ට බලා සිටින සේ සකසා තිබුණේ ය. මෙම ඉසව්වේ විශේෂත්‍වය වුයේ එය නැරඹීමට ගෝත්‍ර දෙකේම සමාජිකයින් පැමිණ තිබීම වේ.

පැත්ත ජීවිතය අභියෝගයක් ලෙස ගෙන එය ජය ගැනීමට සටන් කරීමයි. එතකොට මා අයිති මින් කිනම් කොටසට දැයි මා තවම නොදනීමි. නායක තුමා මොනවා කියනවාද මට තේරුනේ නැත. මා සිතුවිලි සයුරක ගිලෙමින් සිටියේ ය. “සටන් පුහුණු වීම් සඳහා තව දවස් තුනකින් යන්න ලැස්තිවෙන්න.” ඔහු අවසානයේ අප හට පැවසුවේ ය. එම සටන් පුහුණු වීමට අප ගිය ගමන ඉතාම කටුක සහ එපාම කරපු ගමනක් විය. මම හිතන හැටියට අප මාස ගණනිවක් එහි පුහුණුව ලැබුවේය. කීප වරක්ම කළන්තේ හැදි මා ඔසවාගෙන ගිය අවස්ථාද, බොරු මවා පෑම් කර පුහුණු වීම් මඟ හැරපු අවස්තාද වූවේ ය. සටන් පුහුණු වන තැනට ගෝත්‍ර නවයේම පිරිස් පැමිණ සිටියහ. ඔවුන් කණ්ඩායම් නවය බැගින් වෙන් වී සිටිය හ. අමෝරා සහ ඇයගේ යහළුවන්ද පැමිණ සිටියහ. පුහුණු වීම් පිළිබඳව වැඩි දුර සඳහන් කර මගේ මේ කතාව තවත් නිරස කිරීමට අවශ්‍ය නොවන නිසා මා ඔබට එය ඉතාම කෙටියෙන් සඳහන් කරන්නෙමි.

“කවුරුත් දුක් වෙන්න එපා මම හොයා ගත්තා හැමොටම වුන දේ. එයාලව බේරගන්න අපිට ලොකු ගමනක් යන්න වෙනවා.” මම හැමදෙනාටම පැවසුවේ ය. “ගමනක්...?” “ඔව් .... උඩටම යන්න ඕන ගමනක්....” “උඩට යන්නේ කොහෝමද?” අමෝරා සමඟ සිටි එක් ගෑණූ ළමයෙක් ඇසුවේ ය. “මම පාර දන්නවා. ඒත් ඒක ගොඩාක් දුෂ්කරයි. ” “දුෂ්කර වුනත් කමක් නෑ අපි යමු. මේ වෙන හැම දේකම සුල මුල මටත් දැන ගන්න ඕන.” රැංගෝ තරමක් කේන්තියෙන් ගුගුලේ ය. ඇත්තටම මා දන්න පාරක් නැත. නමුත් කෙසේ හෝ උඩට යාමට විදියක් ඇති බව මාගේ විස්වාසය විය. කෙසේ හො උඩට ගියත් කල යුත්තේ කුමක් දැයි යන්න පිලිබඳව කිසිදු හෝඩුවාවක් මා තුල නොමැත. ආන්‍යා ද පෙනෙන්ට නැත. ඇය කොහෙන් මතු වී කොහෙන් අතුරුඳහන් වෙනවාදැයි මා නොදනිමි.

අප සිටින ගල්තලාවේ සිට ඉහලට යා හැකි මාර්ගයක් පෙන්වා දී ඇති අතර එය යෙදි ඇත්තේ පෙර අපව ගොත්‍රයට බඳවා ගැනීමේ චාරිත්‍රයක් සිදු කලා වූ මිටියාවත හරහා යි. එදා අපට යාමට තහණම් කල සීමාවෙන් බොහෝ ඈතට එම මාර්ගය යෙදී තිබෙන බවත් ගල් ගුහාවක් තුලින් ඉහලට නැග යා යුතු බවත් මට අවබෝධ විය. ගමන් කල යුතු මාර්ගය එතරම්ම ආරක්‍ෂිත නොවන බව මා දන්නා නිසා, මේ ගමන අත හැර දමා වෙනත් විකල්පයකට යාමට මා කල්පණා කළේය. “නමුත් ආන්‍යා පැවසු පරිදි අප ඉහලට යා යාතුම වේ. යායුත්තේ ඊසාන දිගට බවද ඇය පැවසුවේ ය. දැනට මෙහි ඉතිරිව සිටින අයව ආරක්‍ෂිතව ඉහලට ගෙන යාමට අපහසු වේ. ඔවුන්ට නායකත්‍වය දීම ඊට වඩා අපහසු වේ. නමුත් කිසිවක් නොකර සිටීමෙන් සිදු වන්නේ පැහැදිලි කළ නොහැකි අති භායනක සංසිද්ධිියක් බව මට වැටහුණේය. එසේ නම් කළ යුත්තේ අවධානමක් ගැනීම පමණක් වේ.” යැයි මට සිතුණේ ය. හොඳ හුස්මක්ගෙන පාත දැමු මම ඕනෑම අභියෝගයකට මූණ දීමට සිතා කූඩාරමෙන් එලියම ආවේ ය.

“ඔයා මොනා හරි හොයා ගත්තා ද?” මම එලියට එනවාත් සමඟම අමෝරා මා වෙත දිව ඇවිත් ඇසුවේ ය. ඇයගේ මුහුණ සහ ඇස් දෙස එක හෙලා බැළු මට මගේ ලෝකයේ මා සිතින් ආදරය කළ අමාරා මතක් විය. ඇය දුටු දවසේ සිදු වූ සිදු වීම්, එදා සිට මේ දක්වා මට සිදු වූ සෑම ගුපත ක්‍රියාවලියක්ම මට මතක් වූවේ ය. මේ සෑම දේම සිදු වන්නේ යම් හේතූවක් ඇතුව බව මට සිතුණේය. ඇයගේ පෙනුම සහ සියළුම දෑ සම්පූර්ණයෙන්ම අමාරා ට සමාණ වූ නමුත් අමෝරා අමාරාට වැඩිය ශක්තිමත් බවක් පෙනුමෙන් දිස විය. ඇය නිසා නැවතත් කිව නොහැකි තරම් වූ අභිපේරණයක් මා වෙත ලැබුණේ ය. “ඒක නෙවෙයි. මම පාර දන්නවා. අපි යමු හෙට උදෙන්ම. ආරක්‍ෂාවට දඩයමට සහ කදූ නැඟිමට අවශ්‍ය හැමදේම ලෑස්ති කරගෙන උදෙන්ම අපි පිටත් වෙමු.” යැයි පැවසූ මා කවදාවත් නොදැනුනු ආත්ම විශ්වාසයකින් ඔවුන්ව ඇමතීය.                            ============

“කෝකටත් අපි ප්‍රවේසමෙන් යමූ... අමාරා, ඔයා ගෑණූ ළමයි ගැන බලාගන්න. මේ ගමන සුන්දර ගමනක් නෙවෙයී.” මම පැවසුවේ ය. හෙමින් සැරේ පරික්‍ෂාකාරීව ගමන් කරන අප, කෑම සඳහා නැවතුනේ නැත. මගදී හමුවන කෘමීන්, පලඟැටි වැනි සතුන් පන පිටින්ම කටේ දාගනෙ ශරීරයට අවශ්‍ය ශක්තිය ලබා ගත්තේ ය. ඝණ වනාන්තරයක් තුල හෝ වෙන ඕනෑම තැනක නොමැරී සිටීමටනම් මෙවැනි දෑ කළ යතු බව මා දනීමි. එම නිසා හිත හදාගෙන මාත් එලෙසම කුසගින්න නිවා ගත්තේය. යම් දුරක් ගිය පසු රැංගෝ ගේ ඉල්ලීම පිට අප අපගේ ශරීරය කැළෑවට සරිලන පරිදි වෙස් ගන්නවා ගත්තේය. ශරීරයෙන් පිට වන දහඩිය සුවඳට සත්තුන්ගේ ඉව වැටෙන නිසා අප යම් ශාකයක ඉස්ම ශරීරයේ ගා ගත්තේ ය. කෙසේ හෝ පොඩි පොඩි කරදර මැද යම්තාක් දුරක් අප පැමිණියේ ය. මා ඇතුළු සියලු දෙනා විඩාවට පත් වී සිටින අයුරු මා දුටුවේ ය. නමුත් රැංගෝ තුල එම විඩාබර පෙනුම දක්ණට නැත. ඇත්තෙන්ම ඔහු ශක්තිමත් තරුණයෙක් විය.

“තව පලම් දෙකක් දුරින් තැනක් තියෙනවා. එතන නවතිමු.” රැංගෝ පැවසුවේ ය. පලමක් යනු සැතපුමකට වඩා අඩු දුරකි. එය මොවුන් දුර ප්‍රකාෂ කිරීමට නිතර යොදා ගත් වචනයක් වේ. පලම ක් සඳහා නිෂ්චිත දුරක් හරියටම ප්‍රකාෂ කළ නොහැකි වේ. කොහොම හරී ඉතාම ආරක්‍ෂාකාරී ලෙස ඔහු මා ඇතුළු සියළු දෙනා ඉලක්ක ස්තානය වෙත කැටුව ගියේ ය. අපට නෑසෙන පුංචී ශබ්ධ පවා ඔහුට ඇසූනේ ය. වරක් අපට එලෙස නවතින ලෙස අතින් සංඤ්ඤා කර සුළු මොහොතකින් නැවත ගමන ආරම්භ කළේ ය. නමුත් ඔහු එලෙස ඔහු අපව නැවැත්වූයේ ඇයි දැයී අප දැන ගත්තේ පියවර කීපයක් ඉදිරියට ගිය විට ය. අපට ඉදිරියෙන් යම් සත්‍වයෙක් ගමන් කර ඇති බවත් ඔහුව මග හැරීමට අපව නැවැත් වූ බවත් ඉතිරිව තිබූ මඟ සලකුණු වලින් මට පැහැදිලි වූවේ ය. පොඩි වතුර පාරක් සහිත ස්තානයකට අපව කැඳවාගෙන ආ රැංගෝ විවේක ගැනීමට එම ස්තානය යෝජනා කළේ ය. එම ස්තානය යම් ඉඩකඩක් ඇති ඉතාම ලස්සන ස්තානයක් වූවේ ය. ඈතින් පියාඹන විශාල පක්‍ෂීන් පැහැදිලිව දැක ගත හැකි වීය.

අප මෙලෙස පරික්‍ෂාකාරීව බොහෝ දුරක් ගමන් කළ පසූ පෙර මෙන් රැංගෝ අපට නැවතීමට අණ කළේ ය. අප ඉදිරියෙන් අලංකාර මල් පිරුණ හොඳින් උසට වැඩුණ සහ හරක් අනක් සේ අතු විහිදුණ පඳුරක් පමණක් තිබුණේ ය. රැංගෝ සිටියේ ඉතාම බැරෑරුම් මුහුණු වරක බව මට පෙනි ගියේ ය. “කවුරුත් හෙල්ලෙන්නවත් එපා.” රැංගෝ පැවසුවේ ය. ඔහුට එලෙස කියා කට ගැනීමට හැකියාවක් වූයේ නැත අප ඉදිරියෙන් තිබූ පඳුර සෙලවෙන්න පටන් ගත්තේ ය. “දුවන්න...” යැයි කෑ ගසා රැංගෝ දිව්වේ ය. ඒත් සමඟම හැමෝම ඒ මේ අත දිව ගියේ ය. තිබුන කුතුහලය නිසාම මම නිතර වී සිටියේ ය. මා ඉදිරියේ සිටියේ අති විශාල ගෝරිල්ලෙකුට සමාන ස‍ත්වයෙකු. හොඳින් අතු විහිදී ගිය අං තට්ටුවක් ඌ සතු වූයේ ය‍. අතිශයින්ම භයන්කාර පෙනුමක් තිබූ ඌ මා දෙස රවා බලාගෙන සිටියේ ය. මට පණ බේරාගෙන් දුවනවා වෙනුවට මම මේ අපූරූ සත්වයා දෙස බලාගෙනම සිටියෙමි. ඒ ආසාව නිසාදෝ නැතිනම් තිබුණ බය නිසාදො මම නොදනීමි.

“මේඝ.....” යන මගේ නම කවුදෝ කතාකරනවා මට හීනේ න් මෙන් ඇසුණේ ය. ඒත් සමඟම මම වගීෂ සමග මා සිටි පෘථීවියේ හිනා වෙවි කාතා කර කර සිටිනූ දුටුවේ ය. එය ඇත්තටම ප්‍රබල ලෙස සිතට දැණුනේ මා දැන් සිටින්නේ වෙනම ලෝකයක තනිවී නිසා වේ. ජබොක්..........!’ එක් වරම කවුදෝ වතුරට පැන්නේ ය. එම ශබ්ධයත් සමඟ මම නැවත පියවී ලෝකයටම පැමිණියේ ය. ඒ අමෝරාත් වතුරට පැනපූ ශබ්ධය විය. ඇයත් මාත් වතුර තාටාකය තුල සම්පූර්ණයෙන්ම නිරුවත්ව සිටියේ ය. “ඔයා ලොකු කල්පණාවක් වගේ” ඇය මට ලං වෙමින් ඇසුවේ ය. “හ්ම්..!” ඇය ලංවත්ම ඇගේ නිරුවත් ශරීරය රත්‍රී ආලොකය ජලයට වැටීමෙන් අලංකාරවත් ලෙසම මා දුටුවේ ය. එයින් මගේ හිතේ අමුතුම හැඟිම් සමුදායක් ගලාගෙන ගිය අතර මගේ ශරීරය හිරි -

මේ අතරේ මෙම සත්‍වයින්ගේ සංනිවේදනය වෙනස් විය. එකා දෙන්නා මා සිටින සත්‍වයා අත් හැර යාමට පටන් ගත්තේ ය. එය හරියට කරදරයකදී තම නායකයා අත් හැර යන වාසියට විතරක් සිටින ද්‍රෝහීන් වැනි අය පමණක් වූයේ ය. මම ඉතා සෙමින් උගේ ගෙල බුරුල් කළේ ය. උගේ හිසට හෙමින් සැරේ ලංව මම උගේ හිස අත ගෑවෙමි. මගෙන් ඌට අනතුරක් නැති බව දැනෙන ලෙස මම එය කළෙමි. ඌ මා කෙරේ තිබූ බිය තුරන් වූ බව මට තේරුම් ගියේ ය. ඒ වන විට ඌගේ රෑනේ බොහෝ පිරිසක් පමණ ඌව හැර ගොස් සිටි අතර තව අතළොස්සක් ඌ සමඟම සිටියේ ය. අප සිටියේ ඉහල ආකාශයේ එක තැන පියාඹමිනි. මට අවශ්‍ය තැනට මෙම සත්‍වයා ගෙන යාමට උත්සහ දැරිය යුතු වේ. එම නිසා එම විධානය නිසියාකාරව මේ සත්‍වයාට තේරුම් කර දීමට ක්‍රමයක් සොයා ගත යුතු විය. මම උගේ දත් ඇති හොටට අතින් ඇන යායතු පැත්ත පෙන්නූවේය, පහලට යා යාතු බව චනයෙන්ද පැවසූවේ ය නමුත් ඒ කිසිවක් පලක් වූයේ නැත. මටද බොහෝ මහනසි ඇති විය. කන්දෙන් පහලට රූටා ඇවිත් වුන තුවාල එහෙන් කැක්කුම ගෙන -

උසට වැවී තිබූණේ ද යත් ඒවා අපටත් වඩා උසට වැවී තිබුණේ ය. එම තෘණ ගාල තුලින් ඇතුලට ගෝස් එහා පැත්තෙන් එලියට එද්දිම දැකපු දෙයින් මාත් බොහෝ සෙයින් තුස්ණිම්භූත වූ බව කිව යුතුය. “ඒක මහා නැවක්.... ඒවා මගේ ලෝකේ තිබෙන යාත්‍රාවක්.... විශාල යාත්‍රවක්.” මම කෑ ගැසුවේ ය. ඒක අති විශාල නෞකාවක් විය. කෙතරම් විශාලද කියනවනම් අපව ඒක සමඟ සැසැඳුවොත් එතැන කුහුඹුවන් මෙන් වේ. “ඔයගේ ලෝකේ.....?” ඇය ඇසුවේ ය. “ඔවූ මගේ ලෝකයේ.... ” “මම ජීවිතේටම දැක්කමයි මේ තරම් විශාල දෙයක්.” රැංගෝ පැවසූවේ ය. “මම ඇත්තටම ආපූ ලෝකේ ගැන විස්තර පස්සේ කියා දෙන්නම. දැන් අපි යමු මේක බලන්න. ඊට පස්සේ ආන්‍යා කියපූ ගල් කුළුණු හොයාගෙන යන්න ඕන.” යි මම පැවසූ වේ ය.